Son bir maç daha...

Bir filmin sonunu söylediklerinde ya da boşverin finalini, küçük bir spoiler'da ne kadar hayal kırıklığına uğradığını düşün... Şimdi de kendini 19 yaşındaymışsın gibi hisset. Ardından sana hayatınla ilgili sonun doktorlar tarafından söylendiğini ve bu noktaya çok da az kaldığını benimsemeye çalış. Çalış diyorum çünkü ne sen, ne ben, ne de bir başkası bu durumu yaşamadan idrak edemez.

Lauren Hill, kendisi 19 yaşında. Beyninde bir tümör bulunuyor ve tedavi edilemez cinsten. Kendisine, direkt olarak yüzüne öleceği söylendi. Ne ayrılmak isteyen sevgili, ne işten kovulduğunu söyleyen patron ne de dersten kaldığını duyuran bir öğretmen. Bir doktor onu karşısına aldı ve kısa bir süre sonra hayatının biteceğini söyledi. E zaten çok kısa süre yaşamamış mıydı? Haksızlık değil miydi bu? Sorsan kim bilir onun yerine, senin benim günlük yaşamda duyduğumuz o bizi ''mahveden'' haberleri, cümleleri, sözleri hem de her gün bin kere, milyon kere duymayı isterdi. Ama ona tek söylenen, bir daha sözleri bile işitemeyeceği, ağlayamayacağı, aşk acısı çekemeyeceği, sevinemeyeceği, gülemeyeceği oldu...

''Hayattan ayrılmaktan korkmuyorum çünkü orada olmayacağım.''

Koleje kadar basketbol oynayan Lauren Hill'in tek istediği takımı Mount Saint Joseph Üniversitesi'yle bir NCAA maçına çıkmaktı. Çünkü yukarıda söylediği gibi korkusu yoktu, üzüntüsü yoktu. Hastalığını öğrendikten sonra daha güçlü kalmak için giysisinin altına basketbol formasını giyen Lauren Hill'in sadece bir isteği vardı o da ''son maç'ına çıkmak. Buralardan gitmek zorunda kalırken bile Lauren'in aklında basketbol vardı. 

Babası da bu durumu şöyle açıklıyordu

''Ben dayanıksız kalmışken, annesi hastalanmışken bile tipik Lauren, bundan sonra basketbol oynayıp oynayamacağını sormuştu.''

Sonuç olarak, Lauren'in istediği de gerçekleşti. NCAA'in açılış tarihi onun için iki hafta önceye çekildi. Genç basketbolcu dilediği gibi son maçına çıkabilecek. Keşke elinde istediğini dileme şansı olsaydı. Ama yoktu. Lauren gitmeden önce son kez sahneye çıkacak. Tipik bir sporcu gibi belki kaybedeceğini bilse de, durumda hiç mi hiç adalet olmasa da, pes etmeden oynayacak. Çünkü onun karakteri böyle

''Hastalığım söylendiğinde bir saniye bile olsun pes etmedim. Bir saniye bile geriye çekilip bundan sonra yaşayamayacağımı düşünmedim.'' 

Sana hayatının sonunun söylenmesinin ne kadar berbat durum olduğu açık. Ama Lauren üzülmediğini söylüyor. Tek endişelendiği nokta ise giderken geride bırakacağı insanların kederi... 

Yaz mevsimi her zaman gelip geçer, her yer akşam olur ve buralardan bir tren kalkar... Yaşamın sana çok şey, insanlığın ise bir teşekkür borcu var Lauren...